Yumruklar cam masaları kırarken mırıldandıklarım

İlk yumruk Ayhan Oğan’dan geldi... Önündeki kırmızı sehpaya öyle bir vurdu ki... Bardak bir yana, sehpa bir yana! Sonra kocaman gövdesiyle Aykut Erdoğdu’ya geldi sıra... O da öyle bir indirdi ki yumruğunu kırmızı sehpaya... Sular devrildi, ortalık karıştı, zavallı sehpamız yıldızları saydı. Ve işte tam da bu sıralarda ben içimden şöyle şeyler mırıldanıyordum:



- ANNE! Sanırım yine sen haklı çıkacaksın, bu ikisi kendini kurtaracak ve olan yine bana olacak!



*



- Eğer birbirlerine vurmaya kalkarlarsa... Kavgayı ayıran olarak o yumrukların tümü benim kafamda patlayabilir. Ve stüdyoda her an yere serilebilirim. Hafazanallah! Hafazanallah!



*



- Darp... Darp... Darp... Bu yıl benim de kaderim bu galiba!



*



- Reyting mi? Aman adı batsın reytingin! Şu kavga hayırlısıyla bir bitseydi.



*



- Ben hayatımda şu Ayhan Oğan kadar dik dik konuşan bir adam görmedim. Adam sade kahve isterken bile polemik çıkarıyor!



*



- Aykut Erdoğdu’nun sertlik ile yumuşaklık arasında gidip gelme hızı o kadar fazla ki... Takipte zorlanıyorum.



*



- Aha! Annemden telefonuma mesaj geldi: “Yatıştırsana adamları... Ballı ıhlamur versene... Ne duruyorsun.” Of anne ya of!



*



- Aykut Bey ne yapıyorsunuz? Ayhan Bey ne yapıyorsunuz? Size bir şey söyleyeyim mi? Kendimi gitgide daha fazla Esra Ceyhan gibi hissetmeye başladım.

Yazının devamı için tıklayın >>